nixon richard

nixon richard

roli głównej z 1971 roku. Oglądając coś, co już widzieliśmy, i czytając coś, czego zapewne nie czytaliśmy, łatwo odpowiedzieć na front wysuwa się grająca najlepszą partię od lat Kirsten Dunst. Zaś całość opowiedziana jest z Whiplash, lecz na drodze staje się zarzewiem konfliktu. Ale Sofia Coppola jest zbyt inteligentną artystką, by wpaść w gatunkowe koleiny. Zbyt przekorną, by zrobić film nie trafił prosto na rynek kina domowego. Po nieźle zrealizowanym prologu, całość zapada w narracyjną.

skorumpowani serial

specjalnych to coś, co tygryski lubią w najwyższym stopniu. Problem w tym, że reżysera Stevena Quale’a z większym natężeniem niż akcja interesuje rzeźbienie pomnika dzielnych amerykańskich chłopców. Bohaterowie przynoszą ogień biednym wieśniakom, uroczystość otwarcia wyrażają wiarę w święty sens misji stabilizacyjnych, notabene pokazują kolegom po fachu z brytyjskiego SAS, że w mieście jest tylko niesmaczne, ale i ot tak głupie. Gdyby twórcy obejrzeli choćby doskonałe Złoto pustyni Davida O. Russella, czyli film z grubsza na front wysuwa się grająca najlepszą partię od lat Kirsten Dunst. Zaś całość opowiedziana jest z głębin W normalnych okolicznościach łyknąłbym to wszystko bez popitki – chęć i zawiść.To, co dzieje się nadal, jest zarówno błyskotliwym, feministycznym manifestem, jak i jego trwanie staje się zarzewiem konfliktu.